August 24, 2013

OUT AND ABOUT: THE NEIGHBORHOOD


Excuses voor de afwezigheid op de blog, maar zoals je je wel kan inbeelden was het hier razend druk! Tot op de laatste moment moesten er nog dingen geregeld worden... Wat waarschijnlijk normaal is als je een trouwfeest in een maand moet regelen. Het is bijna een week geleden nu en het leven gaat gewoon door natuurlijk, maar dan beter. I'm a married woman now! 

My apologies for the silence on this blog, but as you can probably imagine I was running around like a crazy person the last couple of weeks! Up until the very last moment I was organizing everything making sure things were in place, which is probably to be expected when you want to plan a wedding in one month. It's been almost a week now and life goes on but it's better. I'm a married woman now!  

En als ik even van al het gepieker en de wedding stress wegwou - ja, ik ben een stresskip- dan ging ik hier de omgeving wat verkennen. Klinkt heel erg gepensioneerd, ik weet het, binnenkort herken ik mezelf niet meer! Nochtans zijn de bergen, de valleien en de stralende zon de moeite waard. Het is een beetje de Spaanse droom van iedere Belg, maar dan op z'n Amerikaans.

And when I wanted to take a break from all the worries and wedding stress - yes, I am a worrywart -I made walks around the neighborhood. I know how that must sound, pretty soon I won't recognize myself anymore! The mountains, valleys and the sunshine are definitely worth walking around for though. It reminds me of the Spanish dream every Belgian cherishes, but in an American way.






Hou de blog in de gaten voor meer posts volgende maand! 
Een reis naar San Francisco, een weekendje Idaho en Halloween liggen in het verschiet.
En wie weet ook nog wel een paar foto's van het trouwfeest...

Stay tuned for more posts next month!
Including a trip to San Francisco, a weekend in Idaho and thoughts on Halloween.
I might even put up some photos of our wedding...

xoxo
Nathalie

August 8, 2013

FIRST WORLD PROBLEMS: I'M THE NEW GIRL

SOURCE









Vier jaar talenstudies, waarvan drie jaar Engels, en een Amerikaanse vriend later moet ik er nog altijd aan wennen dat die 'u' in neighbour er aan deze kant van de plas niet bijmoet. Dat Brits is blijkbaar toch hardnekkiger dan gedacht! Het is net dat soort 'typo' dat me meteen weggeeft en bestempelt als 'niet van hier'. Dat, en het feit dat ik hier niet alleen qua taal een vreemdeling ben, is soms heel vermoeiend. Continu probeer ik me hier aan te passen en op te gaan in de massa. Alsof het ergste wat er kan gebeuren is dat ze hier in de supermarkt horen dat ik geen moedertaalspreker ben. Het is denk ik iets dat eigen is aan de Belgjes. "Doe maar gewoon, da's al zot genoeg" is zo een van die spreekwoorden waarmee ik ben opgegroeid. Het zit erin gebakken om niet uit de band te springen. En toch, ik begin me langzaam maar zeker te realiseren dat niemand er hier om geeft vanwaar ik kom en of Engels mijn eerste, tweede of vijfenzestigste taal is. Ik ben in het land van de immigranten en de uit-de-band-springers beland. Iedereen heeft hier een accent en een afkomst met een koppelteken. Iedereen is uniek en normaal zijn is haast een belediging. Wil ik me aanpassen, dan staat me die ultieme contradictie te wachten. Het is tijd om volwassen te worden, dringend een eigen (liefst gefundeerde) mening te ontwikkelen om tegen al die mondige Amerikanen op te kunnen en ongegeneerd voor mezelf uit te komen. Alles waar ik het stiekem benauwd van krijg dus... 


Even after four years of studying languages - three of which were dedicated to English - and having an American boyfriend for 3 years, I'm still prone to forget that on this side of the Atlantic neighbour is written without the 'u'. I guess British English is harder to shake off than I thought. It's exactly that kind of 'typo' that higlights my 'foreignness'. That, and the fact that not only the language is strange to me sometimes can be very tiring. It's a constant struggle to fit in and trying to be normal. As if the worst thing that could happen is that someone in the supermarket discovers I'm not a native speaker. I think this is something typically Belgian (correct me if I'm wrong!). We have a saying in Dutch that translates into something like: 'Just be normal, life is crazy enough already'. It's one of those sayings I grew up with. It's in my genes to want to try to blend in. But I'm starting to realize more and more that no one here cares where I'm from or whether English is my first, my second or my fifty sixth language. I've ended up in the country of immigrants and crazy people so to speak. Everybody here has their accent and hyphenated heritage. Everyone is unique and being normal is considered an insult almost. So if I want to adapt, I will have to face the ultimate contradiction. It's time to grow up, grow an opinion and stand up for myself. Basically, everything I'm afraid of doing...  

Maar om het met de woorden van mijn papa te zeggen: "Wie bang is krijgt ook slaag". Nu, tegen zo'n volkse wijsheid valt niets in te brengen. Wie niets nieuw probeert, staat stil in het leven. En stilstaan is achteruit gaan... Vandaar dus dat ik hier zowat elke dag 'nieuwe' dingen probeer te doen, de kleinste dingen eerst. Soms met een heilige schrik voor wat het resultaat zal zijn mocht er iets fout gaan en vaak met een zekere trots wanneer ik toch maar de sprong heb gewaagd. Het is alsof ik voor de tweede keer opgroei, maar dan zonder vangnet... 

Never try, never know and that's why I do new things everyday, beginning with the small things. It's always a struggle to overcome the fear of failure, but when it does turn out well I'm so proud of myself for taking a leap. It's like growing up for the second time, but without a safety net...

PS: WEDDING COUNTDOWN = 9 DAYS 

xoxo,
Nathalie

August 2, 2013

WEDDING: CAKE TASTING

A SNEAK PEEK

Met nog maar twee weken te gaan voor de grote dag aanbreekt, moeten alle laatste beslissingen dringend genomen worden. Het eten, de ringen, de bloemen, en natuurlijk... De TAART! Dat het druk druk is hier, is zeker niet overdreven. Maandag hadden we zelfs de verschrikkelijke taak op de agenda staan om taart te gaan proeven bij een bakkerij in een stadje even verderop waar we misschien wel onze taart zullen bestellen... Drie verdiepen en duizenden calorieën, voor minder doen we het niet!

With only two weeks left before the big day, we really need to start making some decisions. The food, the rings, the flowers, and of course... THE CAKE! It would be an understatement to say our days are crazy busy here. Last Monday we even had the dreadful task of trying out cake at a local bakery where we might order our cake from... Three tiers and tons of calories, because anything less than that would be an insult!



Van links naar rechts/ From left to right:

Classic Vanilla with Strawberry/Raspberry Filling, Deep South Chocolate with White Chocolate Mocha Custard & Chocolate Ganache, Strawberry with Vanilla Custard Filling 



Vervolg van dit bord vol lekkers/ To continue with this plate of deliciousness:

Marble with Chocolate Mousse Filling, Red Velvet with Cream Cheese Filling, Sweet Southern Pound with Raspberry Mousse 


Extra keuzes voor 'vulling'/ Alternative Fillings

Strawberry Buttercream, Chcolate Buttercream 
& Coffee Buttercream (staat niet op de foto/not showed)


En het eindresultaat... We zullen maar alvast beginnen sporten zeker?

And the after picture... I should probably start working out now, right?



Voor wie zich niet kan inhouden: wat zouden jullie kiezen? Klassiek of gewaagd? Eerlijk gezegd was de Red Velvet cake hemels, maar is dat niet té Halloweenachtig?

Suggesties? Favoriete smaken? Tips? Alles is welkom!

And for those who just can't stop themselves: which flavours would you pick? A Classic or a daring choice? To be honest the Red Velvet cake was heaven, but isn't that a tad bit too halloweenish?
Suggestions? Favourite flavours? Tips? Don't hold back!

xoxo,

Nathalie
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...