January 20, 2014

CITIES & TRIPS: BEEN TO THE DESERT...


I know my posts have been more than infrequent lately, guilty as charged! But not to worry, I've made the executive decision to stop trying so hard and just write one good, solid blog post a week. I wish I could update more often, but I realise that in between work, trying to work out more and all the other resolutions on my list for this year (trying to find friends for example, and explore the area more,...) it wouldn't be very realistic. So it's not exactly a big challenge, but I hope you'll stick around and still check this page every week! By the way, the more I start doing all of the above, the more I'll have to write about so it's going to be even better.

De blogberichten komen maar met mondjesmaat de laatste tijd, ik weet het! Maar maak je geen zorgen, ik heb er mijn conclusies uit getrokken: ik heb besloten om vanaf nu elke week een goede, mogelijk zelfs interessante blogpost te schrijven in plaats van meer te willen doen maar niet te kunnen. Hopelijk lukt het binnenkort weer om meer te schrijven, maar momenteel met werken, sporten en al die goede voornemens waar ik me dit jaar op moet wil toeleggen (vrienden zoeken bijvoorbeeld en eindelijk de regio wat verkennen,...) moeten we realistisch blijven. Hopelijk blijven jullie, als trouwe lezers, wekelijks terugkomen en bedenk alvast dat ik nog meer te vertellen zal hebben als ik ook effectief meer ga doen.

So after spending a day in Julian last weekend we woke up early to drive to the desert. Not the sandy Sahara desert many of you are probably picturing right now (or is that just me?) but more the rocky canyons Roadrunner and the unfortunate Coyote often pass by. If there's one place on earth that is probably the complete opposite of the area I grew up in, it's this one: a desolate dry barren mountain range. Very impressive!

Na een dagje de toerist uit te hangen in Julian zijn we vorig weekend vroeg opgestaan en naar de woestijn gereden. Niet de zanderige Sahara-achtige woestijn die iedereen zich waarschijnlijk inbeeldt bij dat woord (of ben ik de enige?), maar iets in de trant van de rotsachtige canyons waar Roadrunner en die onfortuinlijke Coyote af en toe rondhangen. Als er een plek op de wereld het absolute tegenovergestelde is van waar ik opgegroeid ben, is het deze wel: dor, droog, bergachtig en afgelegen. Maar ook heel indrukwekkend!

De bathroom, we're in the US after all... they have them everywhere!
So I didn't really take pictures of a cactus, but they are there.
This view just took my breath away... Julian is already quite remote, but this place is literally in the middle of nowhere. Borrego Springs is a place in the middle of Anza-Borrego State Park in the Colorado Desert. I honestly don't think I could live there... Half of the year it's too hot to go outside and the 'real world' is a two hour drive away. But for some people it's probably the perfect place for some much wanted inner peace and creativity that I just don't understand yet. Perhaps you'll find me there some day! Anyway, it was definitely worth it and I'm glad I got to see this. Like the other National or State Parks you can follow specific hiking routes here, but since it is the desert they let you wander by yourself because there isn't much nature you could possibly disturb. 

Ik werd eerlijk gezegd een beetje stil van het uitzicht... Na Julian, dat al vrij afgelegen was (denk 'drie man en een paardenkop') was deze plek echt te midden van nergens. Borrego Springs is een plaatsje dat letterlijk in het natuurpark Anza-Borrego ligt en deel uitmaakt van de Colorado Desert. Ik denk niet dat het iets voor mij zou zijn om hier te wonen. Ten eerste is het er de helft van het jaar om dood te vallen en wil je naar de bewoonde wereld dan ben je twee uur onderweg. Maar goed, voor sommigen brengt het waarschijnlijk een soort innerlijke rust en creativiteit met zich mee die ik nog moet leren begrijpen. Wie weet vind je me hier later nog wel terug. In elk geval was het de moeite waard om gezien te hebben. Net zoals in andere State Parks kun je er bepaalde wandelroutes volgen, maar wie wil mag zich vrij een weg banen aangezien er weinig natuurlijke fauna en flora te vinden is. 

Nick's geological fun facts: rocks form horizontally, so the lines you see here have been pushed upwards... 
Just a very dry mountain
Adventure is Nicholas' middle name, so we took full advantage of that. I could have turned around at that point when we reached the small oasis (yes, it does exist), but Nick just couldn't help himself. So we went deeper into the canyon with Nick climbing boulders like a pro and me stumbling behind trying not to look like a complete idiot (rock climbing has never been my favourite). And after what felt like a 1000 rocks we reached a sort of valley with nothing or no one in sight and it was absolutely worth it. I haven't had a lot of moments like that yet, but it does give you a scary feeling of freedom. But I couldn't help but think that the bighorn sheep who supposedly live there, have to be someone's dinner... but Nick assured me that there are only coyotes in that area.

Avontuurlijk als we zijn, moesten we daarvan profiteren. Ok, ik had evengoed kunnen terugkeren toen we bij de plaatselijke oase aankwamen (jup, ze bestaan wel degelijk), maar Nick voelde het kriebelen. We trokken dus dieper de canyon in met Nick die behendig over alle rotsblokken naar boven klom en ik die er zo elegant mogelijk achteraan klouterde (muurklimmen is nooit mijn ding geweest). En dan sta je plots in een soort vallei waar letterlijk niets of niemand te bespeuren valt. Ik heb het nog niet vaak meegemaakt in mijn leven, maar het is onbeschrijfelijk hoe er op dat moment een heel vrij en tegelijkertijd beangstigend gevoel over je komt. Er kwam nog even in mij op dat die zogenaamde dikhoornschapen die hier leven toch ook door iets worden opgegeten, maar Nick verzekerde mij dat er hooguit wat coyote's zitten. 

The oasis we hiked to
A lonesome palm tree; when in rains in those canyons they all get washed away
The abandoned cayon
After a while these pictures probably all look the same, but this last one is from the abandoned canyon I was talking about. We might go back to camp there one day, although I don't think I would feel completely at ease doing that...

Na een tijdje is de ene steen niet meer van de andere te onderscheiden en zijn deze foto's allemaal hetzelfde, maar deze laatste is dus het begin van de verlaten canyon. Misschien komen we nog wel eens terug om er te kamperen, alhoewel ik niet weet of ik daar wel mans genoeg voor ben... 

3 comments :

  1. Gek genoeg hebben Dieter en ik vorig weekend nog cactussen gekocht!
    Totally know how you feel now ;)

    ReplyDelete
  2. US Desert people are a unique breed. I don't think it's art and peace and solitude for them...

    ReplyDelete

Thanks for leaving a message!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...