October 25, 2014

MUSIC: THE HORRORS @ THE BELLY UP


Some of you may not know this, but I've been neglecting my passion for music these last few years. I'm nut sure why or how exactly this happened but realising this obviously means that it's been going on for some time now. When you can no longer spontaneously list all band members of the Rolling Stones, forgot whether Television or Magazine wrote 'A Song From Under The Floor Boards' (hint: it's Magazine) and have to think deep about Fad Gadget's real name, you either are dealing with early memory loss or it's about time to get back in the groove. Call it an early resolution, but I chose to go with the latter.

Laten we eerlijk zijn, ik heb mijn liefde voor muziek de laatste jaren serieus verwaarloosd. Hoe dat zover is kunnen komen, weet ik eerlijk gezegd niet. Besef komt pas als het te laat is niet waar? Wanneer je niet langer zonder nadenken alle bandleden van de Rolling Stones kan opsommen, vergeten bent of het nu Television of Magazine was dat 'A Song from Under the Floor Boards' schreef en al eens diep moet nadenken over de echte naam van Fad Gadget, dan weet je dat je ofwel met een vroege vorm van geheugenverlies kampt of het hoog tijd is om de dingen die er toe doen eens op te frissen. Noem het een halfjaars voornemen, maar ik koos in dit geval voor de laatste optie.  

That's how I found myself headed to Solana Beach's famous Belly Up Tavern last Monday for what was to be the third (!) concert of 2014 (I should be ashamed of myself I know). The opening act of the night was Moon Duo, a band who'd picked a seemingly mysterious band name at first - having three people on stage instead of the two you would expect here. Afterwards - of course - I learned that the drummer isn't actually a permanent member of the gang. Nevertheless this San Francisco based band was a nice surprise with music that reminded me of psychedelic 70's rock, heavy synthesizers and dreamy vocals. Despite the inevitable repetitiveness that crept in they did not disappoint.

Zo gezegd zo gedaan. En dus begaf ik me vorige week maandag, voor het welgeteld derde (!) concert van 2014 (een regelrechte schande als u het mij vraagt), richting Solana Beach voor de beroemde Belly Up Tavern. Het voorprogramma van de avond bedroeg Moon Duo, het leek een mysterieuze naam aangezien het - in tegenstelling tot wat je zou verwachten - niet om een duo maar een trio ging. Achteraf blijkt de drummer natuurlijk geen permanent lid van de band te zijn, en alle andere meta-verklaringen terzijde, was de groep uit San Francisco een aangename openbaring. Het deed denken aan de psychedelische rock uit de jaren 70 met hevige synthezisers en dromerige zanglijnen. De herhaling die er na een tijdje insloop, vergeven we hen in dit geval graag. 


On to the main reason why we had all gathered there that evening. I have to admit I completely missed the fact that The Horrors had released a new album but my love for their debut record and the worthy successors must have made such a lasting impression on me that not going to the concert was not an option. The first - and last - time I saw them was in Belgium in 2010 so I was pretty curious to see how they would be doing four years later. And even though the set started slightly wobbly with vocals that could barely be heard and too poppy 80's pop for my taste, it went all uphill from the moment 'Who Can Say' started as the third song.

Op naar de hoofdbrok van de avond dan maar. 
Ik moet toegeven dat het laatste album van deze gitzwarte band mij eigenlijk volledig ontgaan is. De liefde voor hun debuutplaat en waardige opvolgers zat echter blijkbaar zo diep in mijn geheugen gegrift dat niet naar het concert gaan geen optie was. Ik zag hen voor het eerst - en voor het laatst - op de Lokerse Feesten in 2010 en het was dan ook bang afwachten hoe ze vier jaar later zouden klinken. Het begon een beetje wankel met vocals die niet volledig doorkwamen en iets te dansbare eighties pop naar mijn mening, maar de avond werd al snel weer op de rails getrokken toen de tonen van 'Who Can Say' bij het derde nummer werden in gezet. 

Faris Badwan is one of those people who don't seem to get any older over the years, just skinnier which, makes him look even taller. With his eccentric features - that he loves to accentuate - he almost looked like the grim reaper in person. Halloween was certainly up in the air and a bit more than an hour of The Horrors seemed completely fitting. Even though there's less mascara and black outfits involved these days, the British lads still know how to do it after a decade of being in the music industry. With loads of experience and plenty of attitude, this band can still capture an audience with their dry sense of humour and intense stage presence. Ladies and gentlemen: The Horrors still have it after four years.

Faris Badwan is zo een van die gezegende mensen die niet ouder lijkt te worden, alleen magerder misschien waardoor hij nog groter lijkt. Met zijn bijna karikaturistische uitstraling - die hij zelf nog eens in de verf zet - leek hij haast Pietje de Dood in hoogst eigen persoon. Halloween hing zeker en vast al in de lucht en dan is een dik uur lang muziek van The Horrors wel op zijn plaats. Hoewel er vandaag de dag iets minder mascara en zwart aan te pas komt, zijn deze Britse heren het na bijna een decennium in de spotlight nog niet verleerd. Er waren weinig woorden voor nodig, enkel een paar bakken ervaring en attitude, en een frontman die het publiek temde met zijn droge Britse humor en intense podiumpresence. Nog altijd: een aanrader van formaat.

1 comment :

  1. I've never heard of them so I'll have to go look them up right now!

    ReplyDelete

Thanks for leaving a message!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...